Ouderbetrokkenheid legt de basis voor mentale veerkracht

Deze week verzorgde ik voor een schoolteam een training rondom het thema ‘Samen Bouwen aan Vertrouwen’. Wat mij betreft gaat dit thema over méér dan ouderbetrokkenheid alleen. Het gaat over de mentale gezondheid van kinderen én ouders.

We spraken over ouderbetrokkenheid als wederkerig proces. School en ouders dragen samen verantwoordelijkheid voor het welbevinden en de ontwikkeling van het kind. Maar de kern ligt bij thuisbetrokkenheid en specifiek bij ‘parenting’. Want daar wordt de basis gelegd.

Thuis leren kinderen:

• omgaan met stress bij toetsen en prestatiedruk
• volhouden wanneer iets moeilijk is
• teleurstellingen verdragen
• grenzen accepteren
• emoties herkennen en reguleren

Dit zijn geen ‘extra vaardigheden’. Dit zijn fundamenten van mentale gezondheid.

Mentale veerkracht ontstaat niet pas wanneer het misgaat. Het wordt dagelijks opgebouwd in de interactie tussen ouder en kind. In hoe een ouder reageert op spanning. In hoe grenzen worden gesteld. In hoe fouten worden benaderd. In hoeveel emotionele veiligheid een kind ervaart.

Wat ik waardeerde in de reflectie van het team, was het besef dat ouders hun kinderen niet alleen helpen bij schoolwerk, maar hen voorbereiden op de wereld van school. Sociale regels, samenwerking en omgaan met teleurstelling. Tegelijkertijd erkende het team ook hun eigen rol.  Bereikbaar zijn en open staan voor ouders, maar met duidelijke professionele grenzen.

Wanneer ouders vertrouwen hebben in de school, voelen kinderen dat. En dat vertrouwen werkt rechtstreeks door in hun gevoel van veiligheid.

En iedereen weet, zonder veiligheid geen leren. Zonder vertrouwen geen ontwikkeling. En zonder emotionele basis geen duurzame mentale gezondheid.

Ouderbetrokkenheid is dus geen organisatorisch thema. Het is wat mij betreft preventieve mentale gezondheidszorg. Dat vraagt om heldere communicatie, wederzijds respect en de bereidheid om samen verantwoordelijkheid te dragen voor het kind.

Daar bouwen we aan. Samen.