Op deze foto zie je mijn moeder, zus, broer en mij. Een beeld dat op het eerste gezicht heel gewoon lijkt, maar als je langer kijkt, vertelt het zoveel. Over nabijheid en verantwoordelijkheid. Maar ook over liefde die alles verandert. Voor mij staat deze foto nu even symbool voor de gesprekken die ik voer met ouders.
De wereld blijft mooi, maar je kijkt er met andere ogen naar
In mijn werk spreek ik vrijwel dagelijks ouders. Korte gesprekken bij de deur, geplande afspraken, soms een onverwacht bericht tussendoor. Maar af en toe is er een gesprek dat blijft hangen. Onlangs sprak ik een moeder, die ik in dit blog Sylvie noem. Wat zij vertelde raakte precies aan waar ouderbetrokkenheid voor mij over gaat.
Sylvie vertelde hoe haar blik op de wereld veranderde toen ze moeder werd. Ze gebruikte hiervoor een prachtig beeld. “Vroeger was de wereld een mooi schilderij. Nu is dat schilderij er nog steeds, maar met een andere lijst”, zei ze. Het is rijker door de komst van mijn dochter, maar ook zwaarder. Sylvie kijkt niet meer alleen voor zichzelf, maar voortdurend door de ogen van haar jonge kind.
De dingen van vroeger
Ze vertelde ook iets wat ik vaak hoor, maar zelden zo eerlijk verwoord. Dat dingen die je vroeger graag deed langzaam verdwijnen. Niet omdat je ze niet meer wílt doen, maar omdat alles meer kost. Tijd, energie en organisatie. Spontaniteit maakt plaats voor plannen. Rust moet je inroosteren. En ondertussen wil je zo graag alles goed doen.
Wat mij vooral bijbleef, was wat Sylvie zei over hulp vragen. Over oppas regelen. Over andere ouders aanspreken. Hoe logisch het klinkt, maar hoe moeilijk het in werkelijkheid voelt. Omdat iedereen het al druk genoeg heeft. Alsof je faalt wanneer je toegeeft dat het soms te veel is. Ze zei: “We begrijpen elkaar wel, maar we spreken het niet altijd uit.”
Hoe gaat het met je?
Als Ouderbetrokkenheidscoach zie ik precies daar een sleutel. Ouders die naast elkaar staan, maar zich toch alleen voelen. Die elkaar op het schoolplein groeten, maar zelden echt vragen: “hoe gaat het met je?” Terwijl juist die kleine verbindingen zo’n verschil kunnen maken. Een keer oppassen. Een berichtje. Even meedenken.
Sylvie’s verhaal herinnert me eraan dat ouderbetrokkenheid niet alleen gaat over aanwezig zijn op school of meedoen aan activiteiten. Het gaat over gezien worden. Over ruimte voelen om jezelf te zijn. Over durven vragen én durven aanbieden.
Ouderschap maakt de wereld intenser
De wereld ziet er voor ouders van jonge kinderen anders uit. Mooier, intensiever, maar ook kwetsbaarder. Als we die werkelijkheid samen erkennen, ontstaat er iets waardevols. Een gemeenschap waarin niemand alles alleen hoeft te dragen. Juist daarom geloof ik zo in plekken waar ouders elkaar écht kunnen ontmoeten.
Thuis-bij-Mama’s is zo’n ontmoetingsplek! Een plek om even op te laden, ervaringen te delen en waar je kind nieuwe vriendjes maakt. Woon je in de Gemeente Heerde? Kom dan eens langs. We zien elkaar elke laatste maandag van de maand.
Wil je meer weten? Neem dan gerust even vrijblijvend contact met mij op.
